بمباران شیمیایی سردشت

بمباران شیمیایی سردشت، بمبارانی است که در ۷ و ۸ تیرماه سال ۱۳۶۶ خورشیدی، توسط هواپیماهای بمب‏افکن عراق و با بمب‏های شیمیایی در چهار نقطه پر ازدحام شهر سردشت انجام شد. در این حمله زنان و کودکان و مردم بی‏گناه آن شهر و اطراف آن هدف گازهای کشندهٔ شیمیایی قرار گرفتند.

رژیم عراق که در آن دوران از جبهه‌های جنگ ناامید بود، قصد داشت تا با انجام این بمباران شیمیایی به اهداف خود برسد.

«عوامل شیمیائی به ترکیباتی اطلاق می‌گردد که در صورت کاربرد مؤثر علیه انسان، حیوان یا گیاه، منجر به مرگ یا ضایعات قابل توجه دائمی یا موقتی در ساختار اندامی آنها می‌شود.»[۱]

نتایج

حمله شیمیایی هواپیماهای عراق به شهر سردشت در غرب ایران، به مرگ ۱۱۰ نفر و زخمی شدن پنج هزار تن منجر شد. هنوز هم مردم شهر سردشت از پیامدهای این رویداد رنج می‌برند.

کشتار غیرنظامیان

در کتاب «حقوق مخاصمات مسلحانه» نوشتهٔ «شارل روسو» آمده‌است: «جنگ به هیچ وجه رابطه‌ی‌ انسان با انسان نیست، بلکه رابطه‌ی‌ دولت با دولت است که در این رابطه افراد خصوصی به گونه‌ای اتّفاقی دشمنِ یکدیگر شده‌اند و این نه به عنوان دو انسان بلکه به عنوان شهروند، نه به عنوان اعضاء یک میهن بلکه به عنوان مدافع»[۲]

در جریان جنگ غیرنظامیان در آن دخالتی ندارند و بنابراین آثار جنگ هم نباید دامنگیر آنان شود. طبق مقرّرات وضع شده در سال ۱۸۷۴ (کنفرانس بروکسل) و سالهای ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ (کنفرانس لاهه) کشورهای متخاصم ملزم شده‌اند که از سرایت جنگ به افراد غیر نظامی خودداری کرده و افراد غیر نظامی را از صحنه‌ی‌ درگیری خارج نمایند. علاوه برآن از گسترش جبهه‌های جنگ به مناطق مسکونی منع شده‌اند.

واکنش‌ها

بمباران شیمیایی شهر مرزی سردشت فجیع‏ترین تهاجم شیمیایی بود که آثار و مشکلات منفی بسیاری به وجود آورد. جمهوری اسلامی ایران، این تهاجم را غیر انسانی اعلام داشت و شهر سردشت را اولین شهر قربانی جنگ افزارهای شیمیایی در جهان پس از بمباران هسته‏ای هیروشیما نامید.

با این حال پس از انجام این بمباران‌ها، مجامع جهانی هیچ اقدامی برای جلوگیری از ادامهٔ این تجاوز انجام ندادند و بی‏اعتنا از کنار این حادثه گذشتند.

/ 0 نظر / 93 بازدید